Zorro en ik

Dit zijn mijn maat Zorro en ik. Zorro woont in de Cevennen, in  Frankrijk, waar ik op vakantie ben geweest. Daar drijft hij schapen en houdt de vossen weg van de kippen. Zorro is Spaans voor vos.

Zorro heeft me veel geleerd over die vossebeesten: ze zijn klein, ros en sluw, en ze houden op hun eigen wijze van kippen. Er verdwenen dan ook steeds meer kippen van het erf van Zorro’s baasjes.

Maar Zorro is nog slinkser en sluwer dan een ouwe vos: hij heeft een ouwe kip die toch geen eieren meer gaf, doodgebeten, en daarin heel veel Spaanse peper verstopt. Van de allerheetste. Dat kippelijk heeft Zorro neergelegd voor de vos. De vos, die altijd barstende honger heeft in die schrale omgeving, heeft deze gepeperde kip verslonden vooraleer hij de intense hitte in zijn darmen gewaar werd. Weken later waren de pepperoni vossedrollen nog tot ver in de omtrek te ruiken, en de vos heeft sindsdien niet meer getaald naar een kip, laat staan er één opgevroten.

Dat is nou Zorro! Mijn vriend!

Mijn balkon met bloemen, drie stoelen, een tafel en de bazin.

Dit is mijn balkon. Ik lig hier samen met de bazin. Dat wil zeggen: die zit natuurlijk. De bazin ligt alleen als ze slaapt, ik lig ook als ik zit, want zitten is voor mij net zoiets als op mijn voorpoten blijven staan. En sinds dat gedoe met mijn rug sta ik zo min mogelijk.

Er staan op het balkon allerlei bloemen, drie stoelen en een tafel. Binnen is meteen de keuken met mijn waterbak en voerbak. Als het mooi weer is en het is geen weekdag dan gaan de bazin en mijn schaduw hier soms zitten. Dat breekt de Dordtse sleur. Op dit soort dagen gaan er uit de keuken allerlei lekkere luchten komen. Eerst van straffe koffie. Later van harirasoep, of draadjesvlees. En daarna komt het bezoek en de bierlucht.

Zodra ‘s morgens de deur naar het balkon open gaat, weet ik dus wat me die dag te doen staat. Eerst languit op de houten vloer liggen die naar droog hout ruikt. De lucht prikkelt van de honingbijen en hommelvliegen. Die komen op de bloemen af, de bijen, en de vliegen op mij verdomme. Als de bel gaat blaf ik de bezoekers al van boven toe: hier ben ik. Hier ben ik. Dan komen ze altijd als eerste naar mij toe.

Daarna krijgt het bezoek koffie, dan soep en ik hondenbrokken. Meestal krijg ik van het bezoek stukjes stokbrood. Het maakt mij niet, als ik ook maar wat krijg. Ik mag geen koekjes of chocola van de bazin. Ik denk omdat ze zelf aan de lijn is. Maar mij maakt ‘t niks uit. Brood is prima. Brood en water. Van sommige bezoekers krijg ik toch stiekem koekjes. Die kopen zich bij mij in. Mij maakt ‘t niet uit.

Als het bier uit de koelkast komt, gaan ze harder praten allemaal. Daar wordt dan niks van gezegd trouwens, en als ìk blaf moet ik stil zijn.

Als er op dit uur nog bezoek komt wordt het nachtbraken. Dan wacht ik net zo lang tot alleen de bazin en mijn schaduw nog over zijn. Ik suf me er wel doorheen als er geen kleine kinderen bij zijn. Die schreeuwen me teveel en gaan aan me zitten. Aaien noemen ze dat. Verdomme.

Met de bazin ga ik tenslotte nog een stukje lopen in de nacht. Dan ruik je alleen nog de klotsende Merwede, de Noord en het Wantij. Alle verkeer slaapt al.

Zo gaat  een dag op mijn balkon.