Hi!

I’m Hap, from Happy, not from Hap. I am from Missoula, Montana. My pictures dwell on Facebook, like so many other modern dogs, and this one was picked up for the Hondenkrant. I was told Facebook is in Dutch Faecaliënboek. Is that true?

Smell you (I am short sighted -sigh)!

Hap, from Happy

See Portretten for the rest of us.

August Strindberg (1849 – 1912)

Spijker loopt stage bij de Hondenkrant

Hier zien we de kakelkersverse jongste medewerker bij de Hondenkrant: Spijker. Hij loopt stage in de buurt van Stadspolder te Dordrecht, waar kennelijk ene iemand met de naam Mart niet populair is bij ene andere iemand met een spuitbus verf.

Spijker is een Welsh Springer Spaniel van vier jaar. Na de asielschool en enkele mislukte beginnersbazen heeft hij bij de Hondenkrant een nieuwe uitdaging gevonden. Spijker heeft een fijne neus, dus hij vindt vast nog veel meer dan alleen uitdagingen.

Spijker is een goeie peer die een leemte weet te vullen.

Ik ben een anti-depressivum.

Je hoeft alleen maar elke dag een paar keer een stukje met me te lopen, en ik doe de rest. De geleerden van de University of Stirling zeggen ‘t nu ook.

Eindelijk.

Zie ook: http://50plus.blog.nl/algemeen/2012/04/16/wandelen-heeft-een-groot-effect-op-depressies

De dansende dog.

Begrafenis van Peers Waterpistool

Peers Waterpistool is begraven op zijn buiten te Frankrijk. Het was een mooie dienst met bloemen van de Hondenkrant en muziek van Hausmagger: Zeit von Kommen.

Begrafenis Peers Waterpistool

The Revenant

I am the dog you put to sleep,
as you like to call the needle of oblivion,
come back to tell you this simple thing:
I never liked you–not one bit.

When I licked your face,
I thought of biting off your nose.
When I watched you toweling yourself dry,
I wanted to leap and unman you with a snap.

I resented the way you moved,
your lack of animal grace,
the way you would sit in a chair to eat,
a napkin on your lap, knife in your hand.

I would have run away,
but I was too weak, a trick you taught me
while I was learning to sit and heel,
and–greatest of insults–shake hands without a hand.

I admit the sight of the leash
would excite me
but only because it meant I was about
to smell things you had never touched.

You do not want to believe this,
but I have no reason to lie.
I hated the car, the rubber toys,
disliked your friends and, worse, your relatives.

The jingling of my tags drove me mad.
You always scratched me in the wrong place.
All I ever wanted from you
was food and fresh water in my metal bowls.

While you slept, I watched you breathe
as the moon rose in the sky.
It took all of my strength
not to raise my head and howl.

Now I am free of the collar,
the yellow raincoat, monogrammed sweater,
the absurdity of your lawn,
and that is all you need to know about this place

except what you already supposed
and are glad it did not happen sooner–

that everyone here can read and write,
the dogs in poetry, the cats and the others in prose.

Billy Collins (1941)
Uit: The Trouble with Poetry (2005)

Zie ook Blogspot van Jane Leusink over de vertaling door Kees van Kooten van dit gedicht.

Dit is boem lauw! We willen Peer terug! En geen pikke-poelie tjillie-tjap weeniehondje. Aan het werk, alle bliksems.

Zeehond Peer

In de rubriek Column van Peer is met enige onregelmatigheid kond gedaan van de wederwaardigheden van Peer, de dappere bobtail. Maar Peer heeft gisteren zeer onverwacht een punt laten zetten achter zijn wederwaardigheden omdat zijn grote hondenlijf, toch al getormenteerd door een hernia, ongemerkt de weg naar de aftakeling was ingeslagen.

Zijn schaduw heeft nu zelf geen schaduw meer, en Peer laat nu ook in de Hondenkrant een zwart gat achter. Door hemzelf onopgemerkt gelukkig. Het is aan zijn omvangrijke menselijke vriendenkring om de knaagtand van de tijd weer even op het levende bot te voelen.

De redactie van de Hondenkrant knarst met de kiezen, en gaat dapper voort. Zonder de Column van Peer.

en ik je hoe dan ook op een keer
toch zou moeten missen, bij voorbeeld

door de dood. Ik hou van je, al
kunnen we waarschijnlijk niet meer
worden wat we vroeger waren of dachten
te zijn. Geen verhalen over afkeer,

over waanzin of grote trouw: ik
verlang naar toen terwijl
ik ouder word. Ik denk
nog veel aan jou.

Tom Lanoye (1958)

Uit: In de piste (1984)